In de kou

in de kouNiet alleen in Turkije, in het vluchtelingen kamp net over de grens met Syrië, zitten mensen in de kou. Ook in Overvecht. Letterlijk.

In het winkelcentrum raak ik met hem aan de praat. “Hè, lekker warm is het hier. In mijn huis is het zo koud.” Ik vraag hoe dat zo komt. “Ik doe mijn verwarming niet aan.” In de winter! “Ik durf mijn verwarming niet meer aan te doen. Ik moest zoveel bijbetalen, daarom loop ik nu hier.” Ik begrijp er niets van. Hij vertelt. Kort samengevat komt het hierop neer.

Hij woont nu 4 jaar in Overvecht. Dichter bij de kinderen. Een huur van 750 euro, 50 euro servicekosten, ondanks huurtoeslag een heel bedrag. Maar de verwarming is het probleem. Stadsverwarming. Na het eerste jaar moest hij 1900 euro bijbetalen. Hij schrok zich dood. Het jaar daarop kreeg hij een elektrisch kacheltje en een elektrische deken van zijn dochter. Moest hij 700 euro bijbetalen aan Eneco. De afbetalingsregelingen lopen nog. Nu zit hij met een dikke deken en twee kruiken op de bank. De kou komt door de muur zijn huiskamer binnen. Als hij het niet meer uit houdt, gaat hij naar het winkelcentrum om warm te worden. Een beetje warmte komt tijdens het koken van het gasstel. De oven is stuk en heeft hij nog niet kunnen vervangen. Een warme douche kan maar heel kort, want er moet ook nog afgewassen worden en de boiler is gauw leeg. ’s Avonds vroeg naar bed.

En denk niet, dat hij niets ondernomen heeft. Samen met een buurvrouw heeft hij de andere bewoners gesproken, handtekeningen opgehaald. Ze zijn gesprekken aangegaan met de vereniging van eigenaren, waaronder de huisbaas van meneer. Zonder resultaat. De buurvrouw woont net als hij op de hoek van de flat, twee verdiepingen hoger. Zij heeft haar flat gekocht. De buitenmuur zou geïsoleerd moeten worden, maar daar wil de grootste eigenaar (de verhuurder) niet aan. Meneer en zijn buurvrouw zijn inmiddels expert in stadsverwarming en huizen isoleren, maar zitten beiden in de kou. En meestal alleen, want familie en vrienden komen niet vaak meer, vanwege die kou.

Inmiddels begrijp ik dat stadsverwarming een dure vorm van verwarming is. Dat was nooit de bedoeling. In het hele land is het een probleem, zelfs de Tweede Kamer heeft zich erover gebogen. Dat de huren van sociale huurwoningen als maar oplopen, is ook een landelijk probleem, waar je in Overvecht veel over hoort, omdat 70% van de woningen hier sociale huurwoningen zijn. Woon je al jaren op hetzelfde adres, dan gaat het nog, maar woon je er zoals meneer nog maar kort, dan is het niet te doen van een minimaal inkomen.

Meneer heeft reuma. En zijn klachten verergeren. Je hoeft geen dokter te zijn om dat te snappen. Samen met iemand van het buurtteam is hij op zoek naar een ander huis. Een medische urgentie is al aangevraagd. Maar veel voor hem betaalbare woningen zijn er niet.
“Doe dan áán die verwarming,” zeg ik. En denk: dan ga ik wel naar de diaconie als de afrekening komt. Geen sprake van, meneer doet geen oog dicht uit angst voor een nieuwe schuld. En de diaconie ziet me aankomen. Hij is niet de enige.

We gaan nog wel iets proberen. Een brief, ondersteund door een brief van de huisarts, waarin we een beroep doen op het gevoel van de huisbaas.
Ondertussen blijft het onrecht: in de kou moeten leven, omdat je te weinig geld hebt.

foto erna

 

 

Erna Treurniet
Buurtpastor Overvecht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.