Onderweg met God

IonaWaarover te schrijven, zo aan het begin van een nieuw seizoen, vroeg ik me af. Toen vielen me deze woorden te binnen: ‘onderweg met God’. Terugkijkend en vooruitblikkend is dat toch steeds de verbindende factor.

Ik had het voorrecht om deze zomer vier weken lang door Groot-Brittannië te reizen, vanaf de zuidkust tot helemaal naar het noorden, naar Schotland. Het is een prachtige reis geworden, waarbij het me deze keer goed gelukt is om niet te veel bezig te zijn met de kerk en het werk en hoe het  geweest is en wat er allemaal weer komen zal. Met als gevolg dat er alle tijd en gelegenheid was voor ‘stilte’, voor gewoon maar ‘zijn’ en ‘genieten van het moment’. Zoals je dat eigenlijk wel veel vaker zou willen, maar meestal word je in beslag genomen door het vele dat er op je afkomt en naar jouw idee van je gevraagd wordt.

Stilte, dichtbij jezelf zijn, kunnen luisteren naar wat er op diepere laag binnen in je gezegd en gefluisterd wordt. En ook echt ontvankelijk zijn voor indrukken van buitenaf, voor de schoonheid van de natuur, voor zomaar een ontmoeting met een medemens, voor een praatje met de buurman op de camping, voor een goed boek. Het klinkt als gewoon vakantie. Maar het is toch ook meer dan dat. Er is in dat ‘zijn in het moment’ sprake van een verbinding met de essentie, met het meest wezenlijke van het bestaan, en dat noem ik dan maar ‘God’.

Hij/Zij blijkt ineens veel minder ver weg dan je wel eens denkt. Hij/Zij is ineens heel dichtbij. Niet in allerlei theorieën, diepe gedachtegangen, stevige discussies, zelfs niet in een mooie kerkdienst of een bijbelverhaal, nee, zomaar, in je ervaring. In de gewaarwording dat er om je heen iets is dat je met genegenheid omgeeft, dat je goed doet, dat je verwarmt. Je hoeft er zowaar niets voor te doen, het is er gewoon, gratis, voor niets.

Het is er natuurlijk altijd, ook als je er niet bij stilstaat, ook als je het niet zo bewust ervaart. God is er altijd, ook als wij ons daar niet van bewust zijn.

Aan dat al dan niet bewustzijn zouden we misschien, tot ons eigen heil en ons eigen welzijn en dat van anderen, wel iets kunnen doen. Van zo’n ervaring, zo’n vakantie kun je iets leren, namelijk dat je als je te hard loopt,  wel eens de essentie van het bestaan zou kunnen missen. En dat het dus raadzaam is om een beetje vaker stil te staan, af en toe even bewust adem te halen, wat vaker te bidden, te mediteren, even rustig te zitten zonder ergens over na te denken, er gewoon even te ‘zijn’, even naar muziek te luisteren, even ‘bij God te verkeren’. En dat dan met zo’n regelmaat dat het een gewoonte wordt: je raakt ‘onderweg met God’, het wordt je leven.

Uit ervaring weet ik dat een nieuw kerkelijk seizoen weer heel veel bezigheden met zich mee zal brengen. Af en toe zullen we weer hard moeten lopen om het allemaal voor elkaar te krijgen. We doen het met liefde. Al die mensen met hun eigen taken en verantwoordelijkheden. En dat naast hun andere dagelijkse werkzaamheden. Maar wat zou het mooi zijn, als we in al die ‘drukte’ ons bewust zouden kunnen blijven van de ‘stilte op de achtergrond’, van God dichtbij.

Ik wens het u en jullie allen en mijzelf van harte toe.

dswolters

 

Toos Wolters

2 reacties:

  1. Het was gisteren erg leuk bij jullie. Het boekje van Toos ben ik maar gaan lezen. De groeten uit Eefde

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.