De kunstenaars en het werk

 

Kunstwerk Abrona

‘Kunnen we niet iets samen doen?‘ was de conclusie van een avondje bijpraten over wel en wee, privé en werk. Samen schilderen, mensen van Johannescentrumgemeente en Abrona Ateliers. We hadden een vaag idee: Ontmoeten, mensen bij elkaar brengen die elkaar niet vanzelf tegenkomen. Op een andere manier bezig met geloven. In het vertrouwen dat al doende iets zou ontstaan tussen de mensen en kunst. Dat was ruim twee jaar geleden.
En nu hangt er een kunstwerk in de Johannes, 9 panelen, één geheel, het werk van 29 kunstenaars.

Ik stond er bij en keek er naar, in het atelier, op facebook. Keek naar de gezichten, de handen, het werk dat ontstond.
Mensen met beeldende kunst als hobby of passie en mensen die voor het eerst een schilderskwast in handen hadden. Mensen van alle leeftijden, met en zonder lichamelijke of verstandelijke beperking. Mensen vertrouwd met kerk of moskee, met museum en kunst, en mensen voor wie dit onbekend terrein was. En het opmerkelijke was dat deze verschillen niet samen vielen met het verschil Johannescentrumgemeente – Abrona. Evenmin de verschillen: behoefte aan rust en gedijen bij drukte, planmatig werken of intuïtief, behoefte aan structuur of maar zien waar je uit komt, eigen ruimte afbakenen of zoveel mogelijk samen, veel ruimte innemen en grote streken of klein en precies. Alle deelnemers moesten aan elkaar wennen, leren met elkaar om te gaan en samen te werken. Dat gold ook voor bestuurders en kunstenaars.

Samen Schilderen had niet alleen tot doel ontmoeten. Het moest ook iets opleveren wat paste in de weg die de Johannescentrumgemeente gaat. De weg van kerk zijn gericht op toekomst. Een onzekere weg.
Bij de start van Samen Schilderen was onder woorden gebracht hoe de Johannescentrumgemeente is en wil zijn. Een visitekaartje was het product van reflectie in kerkenraad en gemeenteberaad. Afgewogen zinnen, zorgvuldig geformuleerde gedachten. De zinnen moesten weer teruggebracht worden tot woorden om tot de verbeelding te kunnen spreken van de mensen bijeen in Abrona Ateliers.

Ik stond er bij en keek naar de beelden die ontstonden. In het voorjaar de voorstudies. In het najaar het kunstwerk. En ik ben blij verrast en diep onder de indruk:
Aan de muur hangt een kunstwerk waar vele handen aan gewerkt, vele hoofden over gedacht hebben, waarin vele verlangens zijn verbeeld en vele kleuren verwerkt. Een kunstwerk waar de bijdrage van de afzonderlijke kunstenaar, de suggestie van de bestuurder aan te wijzen is. Een kunstwerk waarin de bijdrage van de afzonderlijke kunstenaar, de suggestie van de bestuurder niet meer terug te vinden is. Een werk zózeer een geheel geworden dat álle kunstenaars kunnen zeggen: ‘dit is ons kunstwerk, dit heb ik gemaakt of dit is mijn kunstwerk, dit hebben wij gemaakt.’
Aan de muur hangt een verbeelding van een betere wereld, van het koninkrijk van God, de belofte ons gegeven, de weg die we onder Zijn/Haar hoede banen. Een verbeelding van wat de Johannescentrumgemeente is en wil zijn, zoekend en ziend soms even. Een verbeelding die herkend wordt door buurtgenoten. Een verbeelding ons gegeven door kunstenaars om verder over te reflecteren en vorm te geven in onze stad.

Erna TreurnietErna Treurniet
buurtpastor

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.