de kunst van het horen

We leven in een snelle tijd. Het tempo waarin zich op allerlei gebieden veranderingen voltrekken neemt toe. Technische innovaties zijn bijna niet meer bij te houden, de email (liefst vandaag nog antwoord!) heeft de brief vervangen, in een paar uur ben je aan de andere kant van de wereld, allerlei producten zijn snel verouderd of gaan nog maar een paar jaar mee. Maar ook modes en levensstijlen, sociale verbanden, leefpatronen en gewoontes veranderen steeds sneller. Normen en waarden lijken – vaak onder invloed van wat we meer dan eens als de waan van de dag kunnen kenschetsen – elkaar in een steeds hoger tempo op te volgen.
En dan is er ook nog de mens zelf. Over het algemeen hebben mensen de indruk dat de tijd sneller verloopt dan in vroeger dagen, dat de tijd hen door de vingers glipt. Ze beklagen zich dat alles ‘te snel’ gaat. Ze maken zich zorgen dat dat ze het tempo van het maatschappelijke en sociale leven niet goed kunnen bijhouden. Deadlines volgen elkaar op. Stress neemt toe.
De tijd nemen, luisteren naar wat de ander te zeggen heeft in plaats van direct te reageren (Twitter) lijkt een levenskunst te zijn die steeds meer onder druk komt te staan. We lopen het gevaar van elkaar en de wereld waarin we leven te vervreemden. Op het randje van overspanning hollen we de dagen door, bedenken we snel de ene oplossing na de andere.
In deze – wellicht iets te gechargeerd weergegeven – situatie doet zich de vraag voor: wat heeft het Lucas-evangelie dat verhaalt van een zaaier die uitging om te zaaien ons te zeggen. Voorwaar een spannende vraag die we onszelf zullen stellen tijdens deze verhaal-halenviering van zondag 19 februari.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.