Wat vind jij van Overvecht?

Wat vind jij van Overvecht?
Die vraag kreeg ik de afgelopen tijd een aantal keren. En dan met de nadruk op: jij, wat vind JIJ van Overvecht. Want iedereen vindt iets van Overvecht.
De verleiding is groot om daarop in te gaan en mee te toeteren in dat koor van meningen. Dat doe ik meestal. Maar nu zittend achter m’n laptop, denk ik: hoe interessant is dat, al die meningen. Het is maar net wie je spreekt. En voor elke mening is wel iemand te vinden.
Mensen die al jaren in Overvecht wonen en die het liefst weg zouden willen, omdat ze zich niet meer thuis voelen. Mensen die er al jaren wonen en nergens anders zouden willen wonen. Mensen die elders gewoond hebben en weer terugkeerden, zodra ze de kans kregen. Mensen die er pas wonen en blij zijn met hun buren en de wijk. Mensen die er pas wonen en het liefst zo snel mogelijk weer weg willen. Mensen die blij zijn met de anonimiteit die de wijk biedt en mensen die last hebben van de sociale controle. Mensen die reageren op overheidsbeleid door in actie te komen op een vernietigende of op en opbouwende manier. Mensen die zich terugtrekken, haast bezwijkend onder de lasten die ze dragen en mensen die zich mét hun persoonlijke lasten inzetten voor anderen.

Wat een open deur, zult u denken. Maar waarom dan steeds die vraag?

Er is een beeld van Overvecht: die armoedige achterstandswijk vol verwaarloosde flats, armoede, werkloosheid en criminaliteit. En dat beeld is tevens een beeld van de bewoners: een slechte wijk met slechte mensen. Daar kan ik niet tegen. Dat is zo oneerlijk. En daarom ga ik altijd weer in op die vraag over Overvecht. Goed en slecht valt niet samen met hoe een wijk eruit ziet. Nette wijk = goede mensen, slordige wijk = slechte mensen: flauwekul. Ook een open deur? Waarom wordt dan altijd die suggestie gewekt? Omdat de buitenkant, die met geld en welvaart of het gebrek daaraan te maken heeft, ons beeld bepaalt. Maar wij, leerlingen van Jezus, leren anders te kijken: verder dan de neus lang is, voorbij de schijn. We krijgen de opdracht anders te kijken. Want waar komt die verwaarlozing, armoede, werkloosheid en criminaliteit vandaan? En hoe leven mensen in zo’n werkelijkheid? En vooral wie leven in die werkelijkheid? En wat wordt van óns, leerlingen van Jezus, gevraagd in die werkelijkheid?

En dan word ik soms moedeloos: omdat het verdriet, de onzekerheid zo groot is. Er geen eind komt aan de zorgen en problemen. De wanhoop zo diep is. Dan kan ik niet anders dan roepen ‘Heer, ontferm u’ en kaarsjes aansteken. Op andere momenten word ik enthousiast over die levendige, veelkleurige stad, die gave mensen overal vandaan, die geestkracht bij mensen van wie je het niet verwacht.
De periode van Stille week en Pasen heeft mijn kijk op deze wijk opnieuw gekleurd: Het donker en het licht. De wanhoop en de geestkracht. En deze paastijd bepaalt me bij mijn, onze taak als volgelingen van Jezus: met zijn ogen kijken naar de wijk en samen met anderen werken aan een betere wijk. Geen mooiere verbeelding daarvan dan op de 9 panelen in de kerkzaal van de Johannes.

 

 

Erna Treurniet
buurtpastor in Overvecht

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.