Jesaja’s klaproos

Het boek Jesaja is een monumentaal boek. Het beslaat zeker vijf eeuwen, van vóór de grote ballingschap tot lang daarna. Vanuit de dreigende situatie in Jesaja’s dagen – oorlog lag op de loer – beschrijft het via de periode van de ballingschap de terugkeer van het volk naar Jeruzalem.

Jesaja gebruikt beelden. Veel beelden. Ze rollen over elkaar heen: rotsige hellingen worden rustige dalen. Zwaarden worden omgesmeed tot ploegijzers, speren tot snoeimessen, verlamden zullen springen als herten, beken doorsnijden de dorre vlakten: ‘Verkondig aan vrouwe Sion, Jeruzalem: Je redder komt eraan.’

‘Jesaja’ is – zo vertelde de oudtestamenticus Niek Schuman ooit – als een literaire kathedraal, beter nog: als de driedelige basiliek van Vezelay in Frankrijk. Eerst: een ruime Romaanse voorhal. Dan een enorm middenschip, met zuilen en kapitelen vol afbeeldingen. Tenslotte het Gotische koor, de hoge ramen reikend naar het licht.

Het zijn prachtige beelden, inspiratiebronnen voor een schat aan liederen, vaak en graag gezongen. En tegelijk kunnen ze vervreemdend werken. Roepen ze vragen op. Wat moet je ermee in onze dagen, in een wereld die zich aan het verharden is, een wereld vol vluchtelingenstromen, nog steeds, een wereld in oorlog, Jemen, een wereld waarin tegenstellingen zich verscherpen en dialoog steeds meer een hol woord dreigt te worden, een wereld waarin het economische belang maar al te vaak het laatste woord heeft.

Wat moet je – in vredesnaam – met al die beelden. Dat is de spannende vraag in deze verhaal halen viering op zondag 17 december 2017, de derde adventszondag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.