Over betrokken zijn bij elkaar

“Mag ik je wat vragen? Een van onze gastheren is overleden. En wij willen een dienst organiseren. Doe je mee?”
Ik ken haar wel. Eén van de sociaal makelaars in de wijk. We spreken af dat we de dienst met elkaar voorbereiden. Twee sociaal makelaars, twee vrijwilligers en drie buren die meneer goed gekend hebben. Door hen leer ik meneer kennen.
Meneer woonde al jaren in de wijk. Gepensioneerd vrachtwagenchauffeur en schoonmaker. Via een van z’n buren kwam hij twee jaar geleden bij het buurtcentrum terecht. Hij was nog nooit in een buurthuis geweest. Na verloop van tijd werd gevraagd of hij gastheer wilde worden. Wijk&Co had daar ook een training voor. Dat ging hij doen. En tot zijn verrassing was hij op z’n plek als gastheer. “Dat ik goed ben met mensen had ik nooit voor mogelijk gehouden.” Hij werd geliefd onder medewerkers en gasten van het buurtcentrum.Ook met de buren in het portiek had hij goed contact. Zorgen voor de kat als buren weg waren. De hond van een andere buurvrouw uit laten. Samen voetbal kijken met z’n maatje uit de flat. En natuurlijk altijd een babbeltje voor de deur en op de trap.

In het najaar zeiden ze in het buurtcentrum: “Joh, wat zie je geel. Zou je niet eens naar de dokter.” Hij ging, werd doorgestuurd en kreeg te horen dat hij kanker had en niet meer te behandelen was. Hij vertelde het aan de buren en in het buurtcentrum. Vanaf dat moment stonden ze voor hem klaar als het nodig was. Mee naar het ziekenhuis. Eten brengen. Op bezoek. Hem steunen toen zijn maatje plotseling overleed. Van gastheer werd hij gast in het buurtcentrum. En de laatste keer werd er speciaal voor hem een bingo georganiseerd.

Met kerst kwam hij niet. Sociaal makelaar zocht hem op. Het ging niet goed. Dokter gebeld. Op de ambulance gewacht. Buurman mee naar het ziekenhuis. Hij kwam nog weer thuis. Buren en mensen van het buurtcentrum hielden contact. Het leek beter te gaan. Maar met oudjaar ging het toch mis. Buurman heeft bij hem in het ziekenhuis gewaakt tot hij overleed.

De gemeente zou hem begraven. Dat betekent een zeer sobere uitvaart. Sociaal makelaar ging onderhandelen. En voor deze keer mocht de uitvaart vanuit het buurtcentrum gehouden worden. Ze ging met de pet rond om een extra rit van de rouwauto te kunnen betalen. Buren en mensen van het buurtcentrum deden een duit in het zakje. De dienst werd voorbereid. De Turkse vrouwen bakten cake. Familie werd uitgenodigd.
De zaal in het buurthuis werd klaar gemaakt. Schilderijen uit zijn huis, foto, boek om iets in op te schrijven, bloemen, kaartjes. We zaten met vijftig mensen om de kist. Stil, luisteren naar zijn muziek, herinneringen aan hem ophalen, een gebed.
Een aantal bracht hem achter de rouwauto aan naar de begraafplaats.
Het was goed.

Erna Treurniet,
buurtpastor in Overvecht

Eén reactie:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *