De kern

Barnett Newman – zonder titel (1969)

Misschien kent je die ervaring. Je ligt – alleen – languit in een weiland of een duinpan. Boven je de blauwe hemel met alleen een paar wolken. Verder niets, geen horizon, geen prikkels van buiten die zich aan je opdringen. Niets. Zelfs het denken stopt, gedachten vervluchtigen, verdwijnen op den duur. Je bent helemaal blanco. Alleen met het ruisen van de wind. En dan gebeurt er iets, buiten je wil om. Je wordt opgenomen in een groter geheel, maakt er op de een of andere manier deel van uit. Je daalt af in de oudste lagen van je ziel. Een innerlijke ruimte opent zich. Je komt tot de kern van je bestaan.
Voor het enorme doek van Barnett Newman in het Stedelijk Museum staan bezoekers ademloos te kijken. Het grote formaat speelt dan ook mee, het doek is meters lang en hoog. Sommigen kijken er lang, heel erg lang naar. Er gebeurt iets met ze. Schoonheidsbeleving? Misschien is het meer, iets van een sublieme ervaring, waarbij kunst je het gevoel geeft voor iets ontzagwekkends te staan. Zoals we naar de hemel kijken (een abstract vlak immers) of het abstracte zonlicht op een foto zien vastgelegd of in een schilderij. En dan kan het voorkomen dat je het schilderij binnen getrokken wordt, het zuigt je naar binnen, je wordt erin opgenomen, gaat er als het ware deel van uitmaken. Een innerlijke ruimte opent zich.

Je bent van harte welkom bij deze Verhaal halen in de serie vieringen rond het thema Verbeelding. De viering begint om 10.30, vooraf en nadien is er koffie en thee.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.