Cirkelen rond een geheim

Andrej Roebljov (ca. 1360-70 – ca. 1430) Icoon Heilige Drievuldigheid

De eerste zondag na Pinksteren heet van oudsher zondag Trinitatis , de zondag van de Drie-eenheid: Vader, Zoon en Geest. Die viering bestaat pas zo’n zeven à acht eeuwen. Het kerstfeest, Pinksteren en vooral Pasen zijn veel ouder. Die feesten herdenken gebeurtenissen die in het begin van onze jaartelling echt zijn gebeurd, waarschijnlijk op een heel andere manier dan wij ze ons nu voorstellen, maar toch: we herdenken, actualiseren, vieren gebeurtenissen die in een ver verleden hebben plaatsgevonden. Trinitatis gaat niet terug op een gebeurtenis, maar is het feest van de theologie, van het Credo, de geloofsbelijdenis.

Wie maakt zich overigens vandaag de dag nog druk over de Drie-eenheid? Deze zondag lijkt er in het kerkelijke jaar een beetje bij te hangen. Toch is diezelfde Drie-eenheid nog altijd kern en samenvatting van ons christelijk geloof: christelijke mythologie, geen sprookje dus, maar diepzinnige symboliek, met evenveel waarheid als open vragen in zich.

Al heel snel is er natuurlijk ook ruzie over gemaakt, heel veel ruzie; ruzie hoort bij theologie, er zijn zelfs godsdienstoorlogen over gevoerd. Maar aanvankelijk moet dit Credo een soort gedicht over het evangelie geweest zijn: iets tussen visioen en zeker weten, met veel diepte en rijkdom. Willem Barnard schreef eens: ‘Trinitatis, zondag van de Drie-eenheid, kunnen wij maar het beste vieren door een goed lied te zingen.’ Daar moet je niet te veel woorden aan wijden.  Toch wagen we het erop in deze verhaal halen-viering: cirkelen rond het geheim van God. Zou het lukken dit gedicht over Vader, Zoon en Geest opnieuw te omspelen? Op een manier waarin de geloofsbelijdenis als poëzie, als lied de overhand krijgt en nieuwe vergezichten opent? We wagen een poging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.