Een weg om te gaan

LabyrintHet labyrint stelt niet de vraag: ga je juist of verkeerd?
Het labyrint stelt de vraag: ga je?

Op het visitekaartje van de Johannescentrumgemeente, dat binnenkort gereed zal zijn, prijkt een afbeelding van een labyrint. Dat vraagt mogelijkerwijs om enige toelichting. Want wat is dat eigenlijk, een labyrint? Om meteen maar een misverstand uit de weg te ruimen: een labyrint is geen doolhof. In een doolhof, vaak met hoge heggen, verdwaal je, loop je vast, loop je rondjes, moet je terug, heb je regelmatig het gevoel voor de gek te worden gehouden, en, hoewel je op den duur de uitweg meestal wel vindt, kun je onderweg aardig gefrustreerd raken. Een labyrint is heel iets anders, een labyrint is een weg, met een begin en eind. Je gaat een labyrint binnen en als je stapje voor stapje de weg gaat – je kunt het op het plaatje met je vinger volgen – , kom je na vele wendingen uiteindelijk uit in het centrum. Een labyrint is dan ook het beeld van een levensweg, van de reis die je maakt in je leven, de reis door de tijd, maar meer nog de reis van je innerlijke leven, de geestelijke, spirituele reis, de reis van de mens naar het hart, de kern, van zijn bestaan, de reis, zo u wilt, naar God.
In de Middeleeuwen (en nu weer) gingen veel mensen op pelgrimsreis. Bijvoorbeeld naar Santiago de Compostella. Men deed (en doet) dat om diverse redenen. Om boete te doen, om genezing te vinden voor zichzelf of voor anderen, uit dankbaarheid of om een overgang te maken van de ene levensfase naar de andere. Maar niet voor iedereen was het mogelijk om op pelgrimsreis te gaan. Om dan toch iets mee te kunnen maken van gaan van de weg, van het onderweg zijn, van het aankomen en van de thuisreis, maakte men op allerlei plaatsen, zowel buiten als binnen, labyrinten. ‘Ons’ labyrint is afkomstig uit de bekende kathedraal van Chartres, waar het meer dan 800 jaar geleden in de stenen van de vloer werd neergelegd. Nog altijd kun je in de kathedraal dat labyrint lopen. Iedere vrijdag wordt de kerk speciaal voor dat doel leeggehaald en is het labyrint in heel zijn lengte en breedte toegankelijk.
Een labyrint lopen is allereerst iets persoonlijks en dat is mooi en ook noodzakelijk. Het is God er om te doen, dat wij allemaal onze eigen weg naar Hem ontdekken. ‘Iedere enkeling is een nieuwe verschijning op aarde en zijn taak is het zijn aanleg te vervolmaken in deze wereld’, schrijft Martin Buber in De weg van de mens. Je eigen taak en niet die van een ander, zelfs niet van je grote voorbeeld. Zoals wordt verteld over Rabbi Susja, dat hij vlak voor zijn dood zo treffend zei: ‘In het toekomende rijk zal mij niet gevraagd worden; ‘Waarom ben jij Mozes niet geweest?’ Mij zal gevraagd worden: Waarom ben jij Susja niet geweest?’
Je eigen weg gaan, met jouw gevoelens en diepste overtuigingen én tegelijk gaan in het voetspoor van allen die jou voorgingen in hun zoektocht naar God, dat doe je als je een labyrint loopt. Want hoe individueel je hem ook gaat, de weg ligt er, is in zekere zin voorgegeven, is universeel. En dat is een ontroerend samengaan van twee bewegingen, die maar al te vaak tegen elkaar worden uitgespeeld, die van de individualiteit en die van de gemeenschapszin. Zou hierin niet een kans liggen voor zowel de kerk als de wereld van de toekomst? Dat we elkaar niet klem zetten, maar alle ruimte geven om te zijn wie we zijn en tegelijk blijmoedig samen optrekken naar dat waar het in het menselijk bestaan ten diepste om gaat.
Wie wel eens gelopen heeft op de weg naar Santiago de Compostella kan ervan getuigen dat het inderdaad zo werkt. Je komt allerlei vreemde vogels tegen en je bent er zelf ook één, uniek, anders dan ieder ander. En toch weet je je met elkaar verbonden door dat hogere doel waarnaar je onderweg bent. Of dat doel nu Santiago heet of Rome of Jeruzalem, het staat uiteindelijk voor dat ene: de droom, het visioen van een nieuwe wereld van recht en vrede voor alle mensen en dat jij daarbij mag zijn.
Dat het symbool van het labyrint maar veel gespreksstof zal doen opwaaien en ons allen dierbaar zal worden!

dswoltersToos Wolters

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.