Zullen we het samen doen?

Coronatijd doet wat met ons allemaal. Individueel en ook in de groepen en organisaties waarvan we deel uitmaken. Wat vroeger gewoon was, kan nu niet. Helemaal niets doen en alleen maar afwachten is ook geen optie. Daarvoor duurt het allemaal te lang. Maar wat dan wel? Dat was ook de vraag waarvoor wij ons als pioniersplek De Fluisterstille Stem geplaatst zagen. Vanuit die verlegenheid heeft zich gaandeweg een nieuw project ontwikkeld, te weten: De Fluisterstille Stem-online. Een maandelijkse onlinebijeenkomst opgebouwd uit elementen van ontmoeting, geleide meditatie en stille zelfreflectie. Dit alles via het digitale medium ZOOM. We zijn er in de zomer van 2020 mee begonnen binnen ons team, hebben vervolgens in de herfst  drie pilotbijeenkomsten georganiseerd en hebben deze bijeenkomsten sinds januari via de website van De Fluisterstille Stem opengesteld voor een ieder die mee wil doen. Zie hiervoor https://defluisterstillestem.nl/de-fluisterstille-stem-online/

Jezelf zijn en blijven en wat daarbij helpt
De afgelopen keer heb ik het verhaal van Daniel, dat ook recent in onze Johanneskerkvieringen aan de orde is geweest, als inspiratiebron gebruikt. Ik heb nog een keer goed naar dat verhaal gekeken en me afgevraagd waar het in dat leven van die jonge man daar in dat verre vreemde Babel nu precies over gaat. Wat is de taak waarvoor hij zich gesteld ziet? Over de eerste levensbehoeften, zoals voedsel en een dak boven het hoofd, hoeft hij zich geen zorgen te maken. Daarin wordt door de koning van het land in voldoende mate voorzien. Maar naast de wereld van de uiterlijke dingen is ook een binnenwereld. Ook daar moet de zaak op orde zijn, wil Daniël niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk de tijd van de ballingschap kunnen overleven.

Wat je dan ziet is dat Daniel houvast vindt in de rituelen van zijn Joodse geloof. In veel dingen kan hij zich aanpassen aan zijn nieuwe omgeving, maar in een paar dingen niet. Daar is hij dan ook strikt in, in het navolgen van de spijswetten en het onderhouden van de gebeden. Driemaal daags verricht hij zijn gebeden richting Jeruzalem.

In het vreemde Babel, in het land van ontheemding, streeft hij ernaar zichzelf te zijn en te blijven en het onderhouden van de gebeden helpt hem daarbij. Zozeer dat hij daarvan niet af te brengen is, zelfs als zijn leven erdoor op het spel komt te staan.

Wat is nu de kracht van dit ritueel, vroeg ik me af toen ik de online meditatie voorbereidde. Wat doet het met Daniël?  Ik kwam tot twee dingen: (1) het was voor hem individueel heilzaam, want zo onderhield hij zijn persoonlijke band met de Eeuwige én (2) hij bevestigde met elk gebed ook elke keer weer zijn verbondenheid met het volk van de Eeuwige, het volk Israël waartoe ook hij behoorde.

Toen ik vervolgens mijzelf de vraag stelde: ‘Hoe doe ik dat en wat zou mij daarbij kunnen helpen?’, kwamen er twee woorden bij mij op: ‘regelmaat’ en ‘samen’.

Regelmaat en Samen
Driemaal daags je verbinden met de God van je leven, dat is mooi en behulpzaam zeker in moeilijke tijden. Vaak doe ik dat ook, dat driemaal daagse. ’s Ochtends voor ik aan mijn werk begin, ’s middags om vijf uur, wetend dat dat wereldwijd een gebedsmoment voor velen is, en ’s avonds als de dag ten einde loopt. Het zijn geen lange gebedsmomenten, maar wel momenten van concentratie, waarin ik luister naar een lied, of een kort gebed uitspreek of een mantra, of het Onze Vader bid. Momenten in ieder geval waarin ik even bewust mijn hart richt naar mijn Lief – want ja, wie het over God heeft, heeft het over liefde.

Maar dat tweede, dat ‘samen’ – dat is eigenlijk weggevallen. We weten niet meer van elkaar op welk tijdstip we onze gebeden uitspreken. En we weten ook niet meer van elkaar wat we bidden of waarvoor we bidden. Dat hoeft ook niet per se. Het is goed dat ook als het om het gebed gaat de individuele vrijheid gewaarborgd wordt. Maar ik bemerk bij mezelf wel een gemis en een behoefte. Die twee brengen mij tot het volgende voorstel:

Ik zou het heel fijn vinden als we als gemeente ieder voor zich op een vast moment van de dag – ik stel voor om vijf uur in de middag, ik heb er een herinnering voor op mijn telefoon gezet – een kort moment voor onze Johannescentrumgemeente zouden bidden. Een gebed met ongeveer deze inhoud: 

Dat God ons geve dat we deze moeilijke tijd individueel en als gemeenschap zullen overleven. Dat onze onderlinge verbondenheid door het gemis aan contact eerder zal groeien dan afnemen. Dat de beproevingen van deze tijd ons geestelijk sterk zullen maken en dat we er, als deze tijd voorbij is, ook als gemeenschap sterker uit te voorschijn zullen komen. 

Natuurlijk moeten we ook bidden voor de andere verbanden waarin we leven, ons gezin, onze familie, onze vrienden, en ook voor grotere gehelen als ons land en de wereldsamenleving. Maar daar ben ik niet in directe zin de dominee van. Mijn zorg geldt allereerst onze eigen Johanneskerkgemeenschap en hoe we die kunnen versterken. Vandaar dit voorstel. 

En nu praktisch.
Als u mee wilt doen, als u elke dag, bij voorkeur om 17.00 uur, een kort gebed voor onze gemeenschap wilt uitspreken, wilt u mij dat dan laten weten. Een kort berichtje via de e-mail tooswolters@planet.nl  is voldoende: ‘Ik doe mee’. Dan kan ik bij de volgende editie van Op Dreef u laten weten hoeveel berichtjes ik heb mogen ontvangen. Niet omdat getallen het laatste woord hebben, maar omdat het gewoon fijn is om te weten dat we ook in het gebed voor de gemeente met elkaar verbonden zijn.

Ik zie uw reactie graag tegemoet,

ds. Toos Wolters

P.S. Daarnaast bent u natuurlijk van harte uitgenodigd om eens een kijkje te nemen op de website van De Fluisterstillen Stem https://defluisterstillestem.nl/  en wie weet een keer mee te doen met een onlinebijeenkomst.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.