Bidden maakt je menselijker

Vorige week mocht ik voor het eerst het predikantenoverleg bijwonen, waar verschillende voorgangers maar ook bestuursleden van de christelijke gemeenschappen in Overvecht bij elkaar komen. Dit keer vond het plaats in de Sint Rafaëlkerk. We begonnen gelijk stevig: iedereen deelde iets over persoonlijk gebed, vanuit eigen ervaring en eigen traditie. Hoewel er duidelijk verschillen zijn, leverde dit toch een mooi gesprek op. Heel veel mensen moeten namelijk bewust ruimte vrijmaken om tot bidden te komen, mijzelf incluis (en soms lukt het helemaal niet). Er zijn natuurlijk heel veel manieren om zelf te bidden: in stilte of met woorden, lopend of liggend, in kleermakerszit of op je knieën, geadresseerd aan een Vader in de hemel of luisterend naar een Stem in jezelf. Het is zinvol om te bidden, niet omdat het fijn is als je gebed verhoord wordt, maar omdat bidden je menselijker maakt. Dat idee heb ik niet van mezelf, maar van Dorothee Sölle. Ik geef jullie een citaat van haar mee, dat ik ook met mijn collega’s heb gedeeld. Misschien heb je er wat aan als je probeert voor jezelf te bidden.
‘De zin van gebed in alle hogere religies ligt niet in de materiële vervulling van de vraag […] het gebed veranderde [de mens…], bracht hem meer inzicht en hoop. Het maakte hem menselijker – en in die zin kunnen we zeggen dat een echt gebed nooit zinloos is geweest of onbeantwoord is gebleven.’ (Uit het boek ‘Van de boom leren: Politiek en mystiek in de theologie van Dorothee Sölle’, geschreven door Andreas Wöhle)
Jesse de Bruin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.