In een interview uit 2022 deed Maarten Wisse een interessante uitspraak. Hij is oud-rector van de Protestantse Theologische Universiteit en heeft als een soort Johan Remkes de discussie over de pastor in de generale synode vlot weten te trekken. Hij zei: “De bedreiging van de kerk ligt niet zozeer buiten, maar vooral binnen de kerk. Interne erosie is de grote bedreiging voor de kerk. Een kerk die zich geneert voor de eigen boodschap. Elke gelovige zou in een paar zinnen moeten kunnen uitleggen wat het evangelie is.”
Deels ben ik het wel met Wisse eens. Het is voor elke generatie van belang om woorden te vinden die geloof uitdrukken, op een manier die past bij de tijd. Woorden die aangeven wat ons bezielt. In de dubbele betekenis van dat woord: wat beziélt ons om in deze tijd kerk te zijn? En: bezieling als de inspiratie waarmee we doen wat we doen.
Maar als mensen (even of juist heel lang) twijfelen of geen woorden hebben voor wat ze geloven, zou ik dat niet zoals Wisse aanduiden als ‘interne erosie’ van de kerk, ‘de grote bedreiging’. Juist voor die mensen zou ik ruimte willen maken in de kerk. We hoeven het allemaal niet zo zeker te weten: God blijft een mysterie, want niemand heeft hem ooit gezien. Dus waarom zou er bij God geen ruimte zijn voor twijfel?
Het doet me denken aan het bekende gedicht van Gerard Reve getiteld ‘Dagsluiting’.
Eigenlijk geloof ik niets,
en twijfel ik aan alles, zelfs aan U.
Maar soms, wanneer ik denk dat Gij waarachtig leeft,
dan denk ik, dat Gij liefde zijt, en eenzaam,
en dat, in zelfde wanhoop, Gij mij zoekt
zoals ik U.
Gerard Reve
Nieuwe eigentijdse woorden zoeken/vinden voor mijn geloof,voorziet bij mij wel in een behoefte