De term ‘advent’ (komst, aankomst) in het oude Rome betekende oorspronkelijk ‘de glorieuze intocht’ van een keizer in de stad, die werd gevierd met parades, festivals en herdenkingen van overwinningen en soms ook de verjaardag van de heerser. De eerste christenen zagen zichzelf geconfronteerd met de keizerlijke macht, die zichzelf religieuze trekjes toemeet. De positie waarin zij zich bevinden vertoont gelijkenissen met de positie van de auteur van Jesaja. Voor hen komt de vraag op: Wie heeft het beste voor met het volk? Aan de hand van een viertal teksten van de profeet Jesaja willen wij in de adventstijd over deze vraag nadenken.
‘Tot U, Heer, hef ik mijn ziel op; mijn God, op U vertrouw ik, zingt psalm 25. Wat de zondagen in deze periode van het jaar verbindt is de steeds indringender wordende verwachting van de toekomst. Jesaja 2,2-5 (1e advent)schetst een hoopvol beeld dat alle volkeren zullen toestromen naar de berg van God en Gods huis (de tempel te Jeruzalem) om Gods wegen te leren.
De profetie van Jesaja 11 (2e advent) over die toekomst gaat ver. De koning die als een twijgje begint, zal staan als een banier voor de volken. Te gast zullen zijn: een wolf bij een schaap, een panter neergevlijd bij een bokje, een zuigeling spelend bij het hol van een adder, ze zullen geen kwaad doen, want het land is vervuld van kennis van de Ene God
Toeval in de betekenis van dat wat je toevalt, het is een uitwerking van iets, dat aan je eigen controle is ontsnapt. Alleen een dichtvorm kan dat toeval omschrijven. Jesaja 35 (3e advent) spreekt daarvan ‘De woestijn zal zich verheugen, de dorre vlakte vrolijk zijn.’
Jesaja 7, 14 (4e advent): ‘De jonge vrouw is zwanger, zij zal binnenkort een zoon baren en hem Immanuel noemen’. Wie is die vrouw en wie is de zoon? De zoon van koning Achaz, tijdgenoot van Jesaja? Of reikt die belofte verder? Hoe dan ook: de zoon krijgt de naam Immanuel (Hebreeuws voor ‘God is met ons’) wordt ook op Jezus toegepast. Het is een titel die meeklinkt in de slotzin van het evangelie van Mattheus: ‘Ik ben met jullie, alle dagen, tot aan de voltooiing van deze wereld.’
