Bij Marcus 10:46-52, bewerking van een overweging gehouden op zondag 6 juli 2025
Bartimeüs laat het zich geen twee keer zeggen. Wanneer hij hoort dat Jezus hem roept, een blinde bedelaar in de goot, gooit hij zijn mantel af, springt op, en gaat naar Jezus toe. En Jezus vraagt: wat wil je dat ik voor je doe? Laat dat maar even op je inwerken: wat wil je dat ik voor je doe? Hoe lang zou het geleden zijn dat iemand Bartimeüs vroeg: wat wil je? Wat wil jij nou? Bartimeüs weet het wel: hij wil weer zien. Hij wil niet meer zitten bedelen.
Jezus zegt tegen hem: ga! Je geloof heeft je gered. Bartimeüs is nu niet meer die zwerver waar iedereen op neerkijkt en zo snel mogelijk langs loopt. Hij heeft zelf geschreeuwd, hij is zelf opgesprongen. Hij is weer mens geworden, met een naam. En hij gaat zelf op weg, met Jezus mee. Hij is een volgeling van Jezus geworden. Je ziet, alles gaat lopen. En het begint allemaal bij dat ene moment: Jezus staat stil. Dan komt er ruimte. Dan wordt alles anders. Dan krijgt Bartimeüs zijn zicht terug.
Roept Bartimeüs ook naar ons, en hoe reageren we dan? We hebben ons als kerk lang gezien als helper vanuit de hoogte, altijd in control. Met ons project Johannes in de Wijk wilden we dat patroon doorbreken, en dat doen we samen met kerken hier in Utrecht en zelfs in de hele wereld. Dit is het gedachtegoed van HeartEdge, ontstaan in een Londense kerk. De belangrijkste denker: Samuel Wells (lees hier een artikel over hem van mijn collega Wim Vermeulen van de Jacobikerk). Van HeartEdge komt het adagium: uit het hart, op de rand. Uit het hart willen we zijn met mensen op de rand, vanuit gelijkwaardigheid. Zonder voorwaarden vooraf. Stil gaan staan, en luisteren. Samen zijn met anderen.
Dat klinkt zo simpel, maar dat is het niet. Het is zo makkelijk om weer in de helperstand te gaan. Terwijl Bartimeüs zelf opspringt en naar Jezus toe gaat. Zijn geloof heeft hem gered. Jezus vraagt wel wat hij voor hem kan doen, maar in feite doet hij in dit verhaal bar weinig. Hij is er gewoon. Hij geeft ruimte voor het wonder.
Ons project Johannes in de Wijk gaat ook de komende jaren door. Daarom wil ik jullie een gedachte meegeven. Gaan we met Johannes in de Wijk die arme zielen hier in Overvecht redden? Redden we misschien, als het meezit, wel de hele wereld? Nee, wij hebben redding nodig. Wij zijn de armen. De kerk is arm. Waarom? We hebben die ander aan de rand van de samenleving nodig, om ons de gebrokenheid te laten zien en dat we die niet zomaar even vóór hen kunnen oplossen. We hebben die ander nodig, zodat we in hen geraakt kunnen worden door Jezus. We hebben die ander nodig, echt nodig, om te leren gewoon aanwezig te zijn, zonder de controle over de situatie te hebben. Om te leren stil te staan met lege, maar open handen.
Ds. Jesse de Bruin
