Een paar maanden geleden werd ik geïnterviewd door enkele studenten van de Hogeschool Utrecht over het thema bidden en vasten. Ik heb hun (zelf moslim) verteld over onze ruimzinnige oecumenische gemeenschap en de kerkzaal laten zien. Voor veel moslims is het duidelijk wat je doet aan bidden (5 keer per dag) en vasten (tijdens de Ramadan). Ik heb aan de studenten geprobeerd uit te leggen dat je bij ons zelf mag kiezen wat je doet of laat. Dat vonden ze wel interessant, en ze waren nieuwsgierig welke keuzes ik dan zelf maak.
Nu, aan het begin van de veertigdagentijd, moet ik weer aan dat interview denken. Welke keuzes maak ik en waarom? Vorig jaar heb ik niet gevast, dit jaar probeer ik samen met anderen 40 dagen veganistisch te eten. Door tijdelijk af te zien van iets vanzelfsprekends (in mijn geval dierlijke producten, maar het kunnen ook andere dingen zijn zoals roken, snoep, etc.) ontstaat er ruimte in jezelf, en zo nodig je God als het ware uit in je leven. Mirella Klomp betoogt (hier) dat het vasten zelf een gave is: je ziet ergens van af, maar de gave is dat er ruimte in jezelf ontstaat voor het grote feest van Pasen door je te bezinnen op je (eet)gewoonten en hun impact op anderen en de wereld. Vasten is dus geen heilig moeten of een flinke prestatie, en het maakt je ook niet beter dan anderen. Vasten is een geschenk dat je mag ontvangen – als je wil.
Kies jij ervoor om (niet) te vasten en waarom? Laat het mij weten, of beter nog: deel het via de app met je broeders en zusters.
Wil je nog meedoen aan de Vegan Veertigdagentijd van Christian Climate Action Nederland? Kijk dan hier.
Jesse de Bruin
