Bloesem

Afgelopen zondag noemde ik in mijn overweging een boom die al bloesemt als verbeelding van genade. Ik wilde jullie één van mijn associaties die zondag niet meer pasten niet onthouden. Het is een gedicht, in het Russisch geschreven door Osip Mandelstam (1891-1938) en naar het Engels vertaald door Christian Wiman. Helaas heb ik geen Nederlandse vertaling kunnen vinden. Het is het laatste gedicht dat Mandelstam schreef, voordat hij stierf in een strafkolonie. Het gedicht getuigt van een levenskracht die mij doet denken aan Aleksej Navalny in zijn laatste dagen.

And I Was Alive
And I was alive in the blizzard of the blossoming pear,
Myself I stood in the storm of the bird cherry tree.
It was all leaflife and starshower, unerring, self-shattering
power,
And it was all aimed at me.

What is this dire delight flowering fleeing always earth?
What is being? What is truth?

Blossoms rupture and rapture the air,
All hover and hammer,
Time intensified and time intolerable, sweetness raveling rot.
It is now. It is not.

Soms kan een mens helemaal opgaan in de bloesem, als je het ziet óf via een gedicht. De ervaring van de bloesem neemt je als het ware over en je voelt dat je leeft. Vragen naar het Zijn of de Waarheid worden even uitgesteld en de tijd balt zich samen in dit ene moment. Als dat geen genade is…

Jesse de Bruin